Kiedy szkolenie BHP jest wymagane dla podwykonawców pracujących na terenie zakładu

Pracownik firmy zewnętrznej może mieć aktualne szkolenie BHP, a mimo to nie zostać dopuszczony do pracy na terenie zakładu. Powód? Nie zna miejscowych zagrożeń, zasad poruszania się po hali albo procedury bezpiecznego odłączania maszyn. Z drugiej strony żądanie, aby każdy podwykonawca przechodził pełne szkolenie wstępne przy każdej wizycie, często nie ma podstaw prawnych.

Obowiązki BHP zależą od formy zatrudnienia, rodzaju wykonywanych czynności i zagrożeń występujących w zakładzie. Inne zasady dotyczą pracownika zatrudnionego na umowę o pracę, inne zleceniobiorcy i osoby prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą. Trzeba też oddzielić szkolenie wymagane przez Kodeks pracy od zapoznania z zagrożeniami u gospodarza zakładu. To dwa różne obowiązki, których nie można traktować zamiennie.

Kto odpowiada za szkolenie BHP pracowników podwykonawcy i jakie obowiązują terminy?

Jeżeli podwykonawca zatrudnia pracowników na podstawie umowy o pracę, to ich pracodawca odpowiada za zapewnienie szkoleń wstępnych i okresowych BHP. Wynika to z art. 237³ Kodeksu pracy oraz rozporządzenia w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy. Obowiązek nie przechodzi automatycznie na firmę, która zamówiła usługę i udostępniła teren do jej wykonania.

Szkolenie wstępne obejmuje instruktaż ogólny oraz instruktaż stanowiskowy. Pierwszy dotyczy podstawowych przepisów i zasad bezpieczeństwa, drugi przygotowuje do pracy na konkretnym stanowisku, z uwzględnieniem występujących zagrożeń i sposobów ochrony. Wymagane szkolenie wstępne przeprowadza się przed dopuszczeniem pracownika do pracy. Przepisy przewidują wyjątek dotyczący kolejnej umowy o pracę zawieranej bezpośrednio po poprzedniej u tego samego pracodawcy, na tym samym stanowisku.

Ramowy program instruktażu ogólnego przewiduje minimum 3 godziny lekcyjne, a instruktażu stanowiskowego na stanowisku robotniczym zasadniczo minimum 8 godzin lekcyjnych. Jedna godzina lekcyjna trwa 45 minut. Zakres i czas szkolenia stanowiskowego muszą odpowiadać przygotowaniu pracownika oraz rzeczywistym zagrożeniom. Nie można więc zastąpić wymaganego instruktażu robotniczego kilkuminutowym pokazem zasad poruszania się po hali.

Terminy szkoleń okresowych zależą od grupy stanowisk i rodzaju wykonywanych czynności:

• Stanowiska robotnicze: szkolenie okresowe nie rzadziej niż raz na 3 lata.
• Stanowiska robotnicze, na których wykonywane są prace szczególnie niebezpieczne: nie rzadziej niż raz w roku.
• Pracodawcy i osoby kierujące pracownikami: pierwsze szkolenie okresowe w ciągu 6 miesięcy od rozpoczęcia pracy na takim stanowisku, kolejne zasadniczo nie rzadziej niż co 5 lat.
• Pracownicy inżynieryjno-techniczni, służby BHP i pozostałe grupy wymienione w rozporządzeniu: pierwsze szkolenie okresowe zasadniczo w ciągu 12 miesięcy, kolejne nie rzadziej niż co 5 lat.
• Stanowiska administracyjno-biurowe: jeżeli szkolenie okresowe jest wymagane, przeprowadza się je nie rzadziej niż co 6 lat, z uwzględnieniem zasad dotyczących pierwszego szkolenia.

W przypadku stanowisk administracyjno-biurowych szkolenie okresowe nie zawsze jest obowiązkowe. Zgodnie z art. 237³ § 2² Kodeksu pracy zwolnienie dotyczy określonych pracowników, gdy przeważająca działalność pracodawcy należy do grupy o kategorii ryzyka nie wyższej niż trzecia, chyba że z oceny ryzyka zawodowego wynika konieczność szkolenia. Jeżeli później powstanie obowiązek jego przeprowadzenia z powodu zmiany kategorii ryzyka lub wyników oceny, pracodawca ma na to maksymalnie 6 miesięcy, licząc od odpowiedniego zdarzenia.

Pierwszego szkolenia okresowego nie należy mylić z instruktażem wstępnym. Pracownik zatrudniony niedawno na stanowisku robotniczym, który prawidłowo odbył szkolenie wstępne, nie musi przedstawiać zaświadczenia z pierwszego szkolenia okresowego już pierwszego dnia pracy, jeśli przewidziany przepisami termin jeszcze nie upłynął. Żądanie takiego dokumentu bez sprawdzenia daty zatrudnienia prowadzi do niepotrzebnego kierowania pracowników na dodatkowe szkolenia.

Przykład hipotetyczny: firma serwisowa wysyła pracownika do naprawy przenośnika taśmowego w zakładzie produkcyjnym. Serwisant jest zatrudniony na etacie, ma wymagane szkolenie wstępne oraz aktualne szkolenie okresowe odpowiadające jego stanowisku. Nie ma podstaw, aby gospodarz zakładu automatycznie wymagał od niego ponownego przejścia całego szkolenia wstępnego wyłącznie z powodu zmiany miejsca wykonywania usługi.

Nie oznacza to jednak, że pracownik może od razu rozpocząć naprawę. Trzeba ustalić sposób bezpiecznego wyłączenia urządzenia, odłączenia wszystkich źródeł energii, zabezpieczenia przed przypadkowym uruchomieniem i sprawdzenia stanu bezenergetycznego. Wyłączony przenośnik nie zawsze jest urządzeniem bezpiecznym do serwisowania. Elementy mechaniczne mogą pozostawać pod obciążeniem, a część instalacji może mieć niezależne zasilanie.

Jeżeli serwisant ma wykonywać czynności na nowym stanowisku lub w zmienionych warunkach techniczno-organizacyjnych, jego pracodawca musi zapewnić odpowiedni instruktaż stanowiskowy zgodnie z § 11 rozporządzenia szkoleniowego. Z kolei gospodarz zakładu odpowiada za przekazanie informacji o zagrożeniach charakterystycznych dla swojego obiektu. Obie strony muszą uzgodnić bezpieczny sposób przeprowadzenia naprawy.

Szkolenia pracownicze odbywają się w czasie pracy i na koszt pracodawcy. Firma podwykonawcza może zlecić ich przeprowadzenie zewnętrznemu organizatorowi, ale nadal odpowiada za spełnienie obowiązku. Gospodarz zakładu może w ramach uzgodnionych zasad dopuszczania wykonawców weryfikować wymagane przygotowanie pracowników, nie przejmując automatycznie obowiązków ich pracodawcy.

Jakie informacje musi przekazać gospodarz zakładu i kiedy wyznaczyć koordynatora BHP?

Aktualne szkolenie BHP nie zastępuje zapoznania z lokalnymi zagrożeniami. Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia szkoleniowego pracodawca, na którego terenie pracuje pracownik innego pracodawcy, zapewnia poinformowanie go o zagrożeniach dla bezpieczeństwa i zdrowia występujących podczas pracy na tym terenie. Pracownik potwierdza uzyskanie informacji podpisem.

Nie jest to automatycznie kolejne pełne szkolenie wstępne. Zakres przekazywanych informacji powinien odpowiadać rzeczywistym warunkom i czynnościom wykonywanym przez podwykonawcę. W zakładzie produkcyjnym szczególnego znaczenia nabierają:

• trasy ruchu pieszych, wózków widłowych i innych pojazdów transportu wewnętrznego;
• strefy pracy maszyn, miejsca występowania niebezpiecznych substancji oraz ograniczenia dostępu;
• zasady odłączania instalacji i zabezpieczania urządzeń przed uruchomieniem;
• wymagane środki ochrony indywidualnej, np. obuwie ochronne, okulary lub ochronniki słuchu;
• sygnały alarmowe, drogi ewakuacyjne, miejsca zbiórki i procedury reagowania na awarie;
• lokalizacja punktów pierwszej pomocy oraz sposób kontaktowania się z osobami wyznaczonymi do działań ratunkowych.

Informacje dotyczące ewakuacji, pierwszej pomocy i działań zapobiegawczych mają również podstawę w art. 207¹ i art. 208 § 3 Kodeksu pracy. Gospodarz zakładu musi zapewnić właściwy przepływ tych informacji do pracodawców, których pracownicy wykonują pracę na jego terenie.

Typowym błędem organizacyjnym jest przekazywanie wszystkim podwykonawcom tej samej wielostronicowej instrukcji, niezależnie od miejsca wykonywania pracy. Osoba naprawiająca rozdzielnicę elektryczną potrzebuje innych informacji niż pracownik rozładowujący towar na rampie. Podpis na ogólnej liście nie dowodzi jeszcze, że wykonawca został poinformowany o rzeczywistych zagrożeniach związanych ze swoim zadaniem.

Przykład hipotetyczny: kurier zatrudniony przez firmę transportową przyjeżdża na 10 minut, aby dostarczyć paletę do magazynu. W tym czasie na rampie manewrują wózki widłowe. Krótki pobyt nie znosi obowiązku poinformowania pracownika innego pracodawcy o występujących zagrożeniach.

Rozsądne rozwiązanie to krótkie zapoznanie z zasadami korzystania z rampy, wyznaczoną strefą oczekiwania, ruchem pojazdów i sposobem zgłaszania zagrożeń, z wymaganym potwierdzeniem uzyskania informacji. Jeśli kurier ma tylko pozostawić przesyłkę w wydzielonym punkcie odbioru, zakres informacji będzie mniejszy niż wtedy, gdy samodzielnie obsługuje urządzenia przeładunkowe.

Organizowanie dla takiej osoby kilkugodzinnego szkolenia przeznaczonego dla pracowników produkcyjnych byłoby zazwyczaj nieproporcjonalne do charakteru wizyty. Jednak rezygnacja z przekazania informacji tylko dlatego, że dostawa potrwa kilka minut, jest błędem. Decyduje charakter pracy i narażenie na zagrożenia, a nie liczba minut spędzonych za bramą.

Przepisy nie nakazują automatycznego powtarzania całego zapoznania przy każdym wejściu tej samej osoby. Jeżeli zmieni się miejsce pracy, proces technologiczny, przebieg dróg transportowych lub zakres zagrożeń, informacje trzeba jednak odpowiednio zaktualizować i przekazać przed rozpoczęciem pracy w nowych warunkach. Wewnętrzny regulamin zakładu może dodatkowo przewidywać okresową aktualizację zapoznania lub odnowienie przepustki.

Odrębny obowiązek pojawia się na podstawie art. 208 Kodeksu pracy. Gdy pracownicy różnych pracodawców jednocześnie wykonują pracę w tym samym miejscu, pracodawcy muszą:

• współpracować ze sobą w zakresie BHP;
• wyznaczyć koordynatora sprawującego nadzór nad bezpieczeństwem i higieną pracy wszystkich pracowników wykonujących pracę w tym miejscu;
• ustalić zasady współdziałania, w tym sposoby postępowania w przypadku zagrożenia zdrowia lub życia;
• informować się wzajemnie oraz pracowników lub ich przedstawicieli o działaniach zapobiegających zagrożeniom zawodowym.

Sam fakt posiadania umowy z podwykonawcą nie przesądza jeszcze o obowiązku powołania koordynatora na podstawie art. 208. Znaczenie ma jednoczesne wykonywanie pracy w tym samym miejscu przez pracowników różnych pracodawców. W przypadku samozatrudnionych odpowiednie stosowanie zasad współdziałania wynika również z art. 304³ Kodeksu pracy.

Przykład hipotetyczny: podczas normalnej pracy magazynu ekipa zewnętrzna montuje instalację pod sufitem. Pod miejscem montażu poruszają się wózki widłowe, a pracownicy magazynu kompletują zamówienia. Koordynacja powinna obejmować uzgodnienie godzin robót, wygrodzenie obszaru pod stanowiskiem montażowym, ograniczenie ruchu pojazdów oraz sposób natychmiastowego przerwania prac w razie zagrożenia.

Jeżeli roboty można przeprowadzić podczas postoju magazynu, organizacja będzie prostsza. Jeśli produkcja lub logistyka muszą działać równolegle, potrzebne będą dodatkowe zabezpieczenia, nadzór i ustalone kanały komunikacji. Samo wpisanie nazwiska koordynatora do protokołu nie rozwiązuje problemu, gdy nikt nie określił jego zadań, uprawnień i sposobu wydawania poleceń dotyczących bezpieczeństwa.

Wyznaczenie koordynatora nie zwalnia poszczególnych pracodawców z odpowiedzialności za swoich pracowników. Współdziałanie nie oznacza też, że gospodarz ma obowiązek prowadzić wszystkie szkolenia etatowych pracowników firm zewnętrznych. Odpowiedzialność trzeba rozdzielić, a przy pracach prowadzonych równocześnie ustalić, kto podejmuje decyzję o zatrzymaniu robót i kto informuje pozostałe ekipy o zmianie warunków.

Zleceniobiorcy, B2B i prace szczególnie niebezpieczne – kiedy wymagania muszą być ostrzejsze?

Osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą oraz zleceniobiorca nie podlegają automatycznie identycznym zasadom szkolenia jak pracownik zatrudniony na etacie. Nie oznacza to jednak dowolności. Art. 304 Kodeksu pracy zobowiązuje do zapewnienia bezpiecznych warunków również osobom wykonującym pracę na innej podstawie niż stosunek pracy oraz samozatrudnionym pracującym w zakładzie lub miejscu wyznaczonym przez pracodawcę. Przepisy obejmują też odpowiednie obowiązki przedsiębiorców niebędących pracodawcami, którzy organizują taką pracę.

Na podstawie art. 304¹ Kodeksu pracy, w związku z art. 211, organizator pracy może określić zakres obowiązków BHP osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych i samozatrudnionych. Jeżeli charakter czynności i poziom zagrożenia uzasadniają wymaganie szkolenia, wykonawca ma obowiązek się mu poddać. Nie oznacza to jednak automatycznego stosowania wobec każdej osoby B2B harmonogramu szkoleń okresowych przewidzianego dla pracowników etatowych.

Decyzja o wymaganym przygotowaniu do pracy musi wynikać z rzeczywistego ryzyka:

• Prace o niewielkim zagrożeniu: przy krótkich czynnościach kontrolnych w bezpiecznej części biurowej zwykle wystarczy przekazanie zasad poruszania się i reagowania na zagrożenia. Nie ma podstaw, aby automatycznie wymagać od samozatrudnionego pełnego szkolenia okresowego według harmonogramu dla pracowników etatowych.
• Prace przy maszynach, instalacjach elektrycznych lub niebezpiecznych substancjach: organizator powinien zweryfikować przygotowanie wykonawcy, kwalifikacje wymagane do konkretnych czynności i znajomość procedur bezpieczeństwa. Samo oświadczenie, że wykonawca ma doświadczenie, nie zastępuje oceny zagrożeń.
• Prace szczególnie niebezpieczne: konieczne są szczegółowe zasady organizacji robót, odpowiednie zabezpieczenia, bezpośredni nadzór i instruktaż uwzględniający konkretne czynności. Szkolenie ogólne nie zastępuje tych wymagań.

Znaczenie mają także wymagania wynikające z przepisów szczególnych. Przykładowo prace przy urządzeniach i instalacjach energetycznych mogą wymagać odpowiednich świadectw kwalifikacyjnych w zakresie eksploatacji lub dozoru. Zaświadczenie o szkoleniu BHP nie jest dokumentem potwierdzającym kwalifikacje energetyczne. Weryfikacja musi dotyczyć rzeczywistych czynności, zakresu uprawnień i rodzaju urządzeń.

Przykład hipotetyczny: samozatrudniony spawacz otrzymuje zlecenie naprawy stalowej konstrukcji w hali, w której nadal pracuje linia produkcyjna. W pobliżu znajdują się materiały palne, przewody instalacyjne i ciągi komunikacyjne. Największym błędem byłoby sprawdzenie wyłącznie dokumentu potwierdzającego szkolenie BHP i wydanie zgody na rozpoczęcie spawania.

Roboty remontowe wykonywane bez zatrzymania ruchu zakładu lub jego części podlegają szczególnym wymaganiom określonym w § 82–84 ogólnych przepisów BHP. Gospodarz zakładu i osoba kierująca robotami powinni ustalić w podpisanym protokole szczegółowe warunki bezpieczeństwa i podział obowiązków. Teren robót należy odpowiednio wydzielić i oznakować, a pracowników mogących znaleźć się w pobliżu poinformować o zagrożeniach.

Spawanie prowadzone w ramach takich robót wymaga również pisemnego pozwolenia, wydanego zgodnie z trybem ustalonym u danego pracodawcy. W praktycznej organizacji prac trzeba między innymi ustalić sposób zabezpieczenia materiałów palnych, ochrony osób postronnych, kontroli otoczenia i postępowania na wypadek zaprószenia ognia. Zależnie od warunków niezbędne mogą być dodatkowe środki ochrony przeciwpożarowej oraz nadzór nad miejscem prowadzenia spawania.

Przepisy § 80–81 ogólnych przepisów BHP wymagają ponadto ustalenia i aktualizowania wykazu prac szczególnie niebezpiecznych oraz zapewnienia:

• bezpośredniego nadzoru wyznaczonych osób;
• odpowiednich środków zabezpieczających;
• instruktażu obejmującego imienny podział pracy;
• określenia kolejności wykonywania zadań;
• przekazania wymagań bezpieczeństwa przy poszczególnych czynnościach.

Przy zatrudnieniu cywilnoprawnym sposób realizacji obowiązków należy dopasować do ryzyka i odpowiednio ustalić z organizatorem pracy. Żaden certyfikat szkoleniowy nie zastąpi odgrodzenia strefy spawania, zabezpieczenia otoczenia i ustalenia nadzoru.

Jeśli nie da się skutecznie oddzielić naprawy od działającej produkcji, właściwą decyzją będzie wstrzymanie części procesu technologicznego albo przełożenie prac na postój. Dodatkowy instruktaż nie usuwa zagrożenia wynikającego z braku technicznych zabezpieczeń. Podobnie przy pracach na wysokości: samo szkolenie nie zastąpi bezpiecznego dostępu do stanowiska, odpowiedniego sprzętu i zabezpieczeń przed upadkiem.

Umowa z podwykonawcą powinna określać, kto organizuje wymagane instruktaże i szkolenia, kto pokrywa koszty w przypadku osób pracujących na podstawie umów cywilnoprawnych oraz kto odpowiada za przygotowanie i nadzór nad konkretnymi robotami. Uzgodnienia nie mogą jednak wyłączać ustawowego obowiązku zapewnienia bezpiecznych warunków pracy.

Zakład może wprowadzić własne wymagania dopuszczenia podwykonawców, surowsze od ustawowego minimum. Może to być dodatkowy instruktaż zakładowy, sprawdzian znajomości zasad bezpieczeństwa czy obowiązek uzyskania przepustki do strefy wysokiego ryzyka. Trzeba wyraźnie oddzielić takie zasady wewnętrzne od szkoleń wymaganych przepisami. Nie istnieje ogólna zasada, zgodnie z którą każdy podwykonawca musi kupić kurs organizowany przez gospodarza zakładu.

Znaczenie ma również dokumentowanie szkoleń. Od 12 grudnia 2025 r. przepisy dopuszczają potwierdzanie w postaci papierowej lub elektronicznej odbycia instruktażu ogólnego i stanowiskowego przez pracownika oraz przeprowadzenia instruktażu stanowiskowego i dopuszczenia do pracy przez kierownika komórki organizacyjnej.

Przy elektronicznym potwierdzeniu pracodawca zamieszcza odpowiednią adnotację w karcie szkolenia wstępnego, w miejscu przeznaczonym na podpis pracownika lub kierownika. Do karty dołącza dokumenty elektroniczne zawierające potwierdzenia albo ich odwzorowania. Karta wraz z dokumentacją jest przechowywana w aktach osobowych pracownika.

Nie należy utożsamiać tego trybu z odrębnym obowiązkiem potwierdzenia podpisem uzyskania informacji o zagrożeniach od gospodarza zakładu, wynikającym z § 2 ust. 2 rozporządzenia. Podpis nie musi w każdym przypadku być odręczny, jeśli zastosowano właściwą formę elektroniczną. Samo niezidentyfikowane kliknięcie w systemie wejść nie powinno być jednak traktowane jako równoważne podpisanemu potwierdzeniu.

Przed rozpoczęciem prac najlepiej zastosować krótką listę kontrolną:

• Ustalić status każdej osoby: pracownik etatowy podwykonawcy, zleceniobiorca czy samozatrudniony.
• Zweryfikować wymagane szkolenia: rodzaj, daty oraz terminy kolejnych szkoleń, z uwzględnieniem obowiązków właściwych dla danej formy zatrudnienia.
• Potwierdzić zapoznanie z lokalnymi zagrożeniami: w przypadku pracownika innego pracodawcy uzyskać podpis potwierdzający przekazanie informacji.
• Sprawdzić kwalifikacje: świadectwa i uprawnienia wymagane do konkretnych czynności, np. określonych prac przy urządzeniach energetycznych.
• Uzgodnić warunki wykonywania prac: uwzględnić ocenę ryzyka, zabezpieczenia, instrukcje, wymagane pozwolenia lub protokoły oraz zasady koordynacji i reagowania na zagrożenia.
• Wyznaczyć osoby odpowiedzialne: ustalić, kto dopuszcza wykonawcę do stanowiska, nadzoruje roboty i może polecić ich przerwanie.

Dokumentacja powinna obejmować dane niezbędne do weryfikacji dopuszczenia do pracy. Nie trzeba rutynowo gromadzić kopii całych akt osobowych, numerów PESEL ani informacji medycznych, jeśli wystarczające jest odpowiednio udokumentowane potwierdzenie spełnienia konkretnych wymagań. Zbyt rozbudowany system zbierania dokumentów wydłuża formalności, zwiększa ryzyko nieuprawnionego dostępu do danych i nie poprawia automatycznie bezpieczeństwa na stanowisku.

Pierwszeństwo ma sprawdzenie rzeczywistego przygotowania wykonawcy i zabezpieczenia stanowiska, dopiero później formalne zamknięcie procedury wejścia. Komplet podpisów nie naprawi błędnie zabezpieczonej maszyny, a brak wymaganych informacji, kwalifikacji lub zabezpieczeń powinien wstrzymać rozpoczęcie robót do czasu usunięcia nieprawidłowości.

FAQ – najczęstsze pytania o szkolenia BHP podwykonawców

Czy każdy podwykonawca musi przejść szkolenie BHP gospodarza zakładu?
Nie. Pracowników etatowych szkoli ich pracodawca. Gospodarz musi przekazać pracownikom innych pracodawców informacje o zagrożeniach występujących na jego terenie, a dodatkowe instruktaże mogą wynikać z charakteru prac lub zasad zakładowych. Nie oznacza to obowiązku ponawiania pełnego szkolenia wstępnego przy każdym wejściu.

Czy ważne szkolenie okresowe zwalnia z zapoznania z zagrożeniami miejscowymi?
Nie. Szkolenie okresowe i informacja o zagrożeniach występujących w zakładzie służą różnym celom. Pracownik podwykonawcy musi poznać zagrożenia związane z miejscem wykonywania usługi, nawet jeśli ma aktualne zaświadczenie ze szkolenia okresowego.

Czy osoba prowadząca działalność B2B musi mieć szkolenie okresowe co 3 lata?
Nie obowiązuje jej automatycznie harmonogram przewidziany dla etatowych pracowników na stanowiskach robotniczych. Wymagania dotyczące przygotowania i szkolenia ustala się z uwzględnieniem rodzaju czynności, zagrożeń oraz obowiązków organizatora pracy. Przy pracach wysokiego ryzyka dopuszczenie osoby bez odpowiedniego przygotowania byłoby nieuzasadnione.

Czy kurier albo serwisant przebywający w zakładzie tylko kilkanaście minut musi znać zagrożenia?
Tak. Krótki czas pobytu nie zwalnia z odpowiednich obowiązków informacyjnych i zapewnienia bezpiecznych warunków. Zakres informacji należy dopasować do miejsca pobytu i wykonywanych czynności. Nie oznacza to konieczności przeprowadzania pełnego szkolenia wstępnego przy każdej krótkiej wizycie.

Czy zawsze trzeba wyznaczyć koordynatora BHP?
Obowiązek z art. 208 Kodeksu pracy powstaje, gdy pracownicy różnych pracodawców jednocześnie wykonują pracę w tym samym miejscu. Odpowiednie stosowanie zasad współdziałania dotyczy również samozatrudnionych na podstawie art. 304³. Wyznaczenie koordynatora nie zwalnia pracodawców z odpowiedzialności za bezpieczeństwo własnych pracowników.

Czy potwierdzenie szkolenia BHP musi być podpisane ręcznie?
Nie zawsze. Od 12 grudnia 2025 r. § 12 rozporządzenia szkoleniowego dopuszcza potwierdzenia w postaci papierowej lub elektronicznej, z odpowiednim udokumentowaniem w karcie szkolenia wstępnego. Osobno należy prawidłowo udokumentować podpisem uzyskanie informacji o zagrożeniach przez pracownika innego pracodawcy.

Kto płaci za szkolenie BHP podwykonawcy?
Szkolenia pracownika zatrudnionego na umowę o pracę finansuje jego pracodawca. Przy zleceniu lub współpracy B2B zasady organizacji i pokrywania kosztów należy ustalić w umowie. Uzgodnienia finansowe nie zwalniają organizatora pracy z obowiązków dotyczących bezpieczeństwa.

Czy gospodarz zakładu może wymagać dodatkowego szkolenia od podwykonawcy?
Tak, jeśli wymaganie wynika z zasad organizacji pracy, zagrożeń lub uzgodnionych warunków współpracy. Należy jednak jasno wskazać, czy chodzi o szkolenie wymagane prawem, instruktaż dotyczący konkretnego zadania czy dodatkową procedurę wewnętrzną. Sam fakt wejścia na teren zakładu nie tworzy automatycznie obowiązku zakupienia kolejnego kursu BHP.

Co należy sprawdzić jako pierwsze przed dopuszczeniem podwykonawcy do pracy?
Najpierw ustalić formę zatrudnienia, dokładny zakres czynności i zagrożenia w miejscu ich wykonywania. Następnie zweryfikować wymagane szkolenia, kwalifikacje, przekazanie informacji o zagrożeniach i zabezpieczenia stanowiska. Jeżeli brakuje dokumentów potwierdzających wymagane przygotowanie albo nie uzgodniono sposobu bezpiecznego wykonania robót, nie należy rozpoczynać prac. Pierwszym błędem do usunięcia jest dopuszczanie wykonawców wyłącznie na podstawie przepustki lub ogólnego oświadczenia o znajomości BHP.

Więcej informacji na: szkolenia bhp Mysłowice