Gatunki drewna na taras: modrzew, robinia, bangkirai, ipe i cumaru – porównanie trwałości

Dobór odpowiedniego drewna na taras to decyzja, która będzie miała wpływ na wygląd, trwałość i funkcjonalność przestrzeni przez długie lata. Na rynku dostępnych jest wiele gatunków, różniących się twardością, odpornością na warunki atmosferyczne i wymaganiami konserwacyjnymi. Wśród najczęściej wybieranych znajdują się zarówno rodzime gatunki, takie jak modrzew czy robinia, jak i egzotyczne drewna, w tym bangkirai, ipe czy cumaru. Każde z nich ma swoje unikalne cechy, które sprawiają, że nadaje się lepiej do określonych warunków i oczekiwań użytkowników.

Modrzew i jego właściwości w zastosowaniach tarasowych

Modrzew to jedno z najpopularniejszych drzew iglastych wykorzystywanych w Europie do budowy tarasów. Wyróżnia się naturalną odpornością na grzyby i wilgoć, co sprawia, że dobrze sprawdza się w warunkach zewnętrznych. Jego żywiczność działa jak naturalny impregnat, zwiększając trwałość i odporność na rozkład. W praktyce oznacza to, że taras wykonany z modrzewia, przy odpowiedniej pielęgnacji, może wytrzymać nawet kilkanaście lat bez większych uszkodzeń.

Warto jednak podkreślić, że modrzew nie jest drewnem o jednolitej jakości. W zależności od pochodzenia – europejski, syberyjski czy modrzew polski – różni się gęstością, kolorem i trwałością. Modrzew syberyjski uważany jest za bardziej odporny, ponieważ rośnie w trudniejszych warunkach klimatycznych, co sprawia, że jego drewno jest gęstsze i twardsze. Z kolei modrzew europejski ma jaśniejszą barwę i szybciej ulega procesom starzenia.

Dodatkową cechą modrzewia jest jego zdolność do patynowania. Nieużytkowane i nieolejowane drewno przyjmuje z czasem charakterystyczny srebrnoszary odcień, co dla wielu użytkowników stanowi walor estetyczny, a dla innych mankament wymagający regularnego olejowania. W kontekście cenowym modrzew jest znacznie bardziej przystępny niż egzotyki, co czyni go kompromisem między estetyką a budżetem.

Robinia – europejska alternatywa dla egzotyków

Robinia akacjowa (znana potocznie jako akacja) to gatunek pochodzący z Ameryki Północnej, lecz od dawna rosnący również w Europie. Jest jednym z najtwardszych i najtrwalszych gatunków drewna dostępnych na naszym kontynencie. W testach odporności na biodegradację robinia plasuje się bardzo wysoko – nierzadko porównywana jest z egzotycznymi gatunkami, takimi jak bangkirai czy ipe.

Jej największym atutem jest naturalna odporność na wilgoć i szkodniki, dzięki czemu nie wymaga chemicznej impregnacji. Trwałość tarasu z robinii może wynosić nawet 20–25 lat, co czyni ją wyjątkową propozycją wśród europejskich gatunków.

Warto zwrócić uwagę na następujące cechy:

• Twardość i gęstość – robinia jest wyjątkowo wytrzymała mechanicznie, odporna na ścieranie i pękanie.

• Ekologia – w przeciwieństwie do wielu gatunków egzotycznych, robinia dostępna jest lokalnie, co zmniejsza ślad węglowy związany z transportem.

• Estetyka – drewno to ma charakterystyczną żółtobrązową barwę, która z czasem może ciemnieć, nadając tarasowi elegancki i naturalny wygląd.

• Stabilność wymiarowa – mimo wysokiej gęstości robinia jest stosunkowo stabilna, choć wymaga prawidłowego montażu i szczelin dylatacyjnych.

Jedynym istotnym minusem tego gatunku jest cena – robinia jest jednym z droższych gatunków europejskich, co wynika z ograniczonej dostępności drewna o odpowiedniej jakości i wymiarach. Mimo to jej trwałość i naturalne właściwości czynią ją wyjątkową alternatywą dla inwestorów poszukujących materiału na lata, bez konieczności sięgania po drewno egzotyczne.

Bangkirai – popularny wybór z Azji Południowo-Wschodniej

Bangkirai to jedno z najbardziej rozpoznawalnych egzotycznych gatunków drewna, które od lat cieszy się popularnością w budownictwie tarasowym w Europie. Pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej, głównie z Indonezji i Malezji, gdzie drzewa te dorastają do imponujących rozmiarów. Drewno bangkirai zaliczane jest do gatunków twardych, o gęstości sięgającej 850 kg/m³, co zapewnia mu dużą odporność mechaniczną oraz długowieczność.

Największym atutem bangkirai jest jego naturalna odporność na czynniki zewnętrzne – deszcz, promieniowanie UV, a także owady i grzyby. W praktyce oznacza to, że wykonany z niego taras nie wymaga intensywnej impregnacji, choć regularne olejowanie podkreśla jego barwę i zabezpiecza przed wysychaniem. Kolor bangkirai waha się od żółtobrązowego po ciemnobrązowy, co sprawia, że doskonale komponuje się zarówno z nowoczesną architekturą, jak i klasycznymi ogrodami.

Bangkirai ma jednak również swoje wady. Jest gatunkiem podatnym na powstawanie mikropęknięć oraz charakterystycznych, drobnych otworów przypominających ślady insektów. Choć nie wpływają one na wytrzymałość, mogą być postrzegane jako mankament estetyczny. Z uwagi na wysoką gęstość drewna, jego obróbka wymaga specjalistycznych narzędzi i doświadczenia. Warto również pamiętać, że deski z bangkirai powinny być montowane z odpowiednimi szczelinami dylatacyjnymi, ponieważ pod wpływem wilgoci mają tendencję do pracy.

Pod względem trwałości bangkirai klasyfikowany jest jako drewno o żywotności od 15 do 25 lat, co czyni go atrakcyjnym kompromisem pomiędzy europejską robinią a południowoamerykańskimi egzotykami klasy premium.

Ipe i cumaru – południowoamerykańskie drewna klasy premium

Wśród najbardziej luksusowych i trwałych gatunków stosowanych w budowie tarasów niekwestionowany prym wiodą ipe i cumaru. Pochodzą z Ameryki Południowej, głównie z Brazylii, i są cenione za swoją niezwykłą odporność na warunki atmosferyczne oraz wyjątkową twardość. Drewno ipe osiąga gęstość przekraczającą 1050 kg/m³, natomiast cumaru plasuje się niewiele niżej – około 950 kg/m³. Tak wysoka gęstość sprawia, że są to gatunki niemal nienasiąkliwe, wyjątkowo odporne na gnicie, owady i uszkodzenia mechaniczne.

Taras wykonany z ipe lub cumaru uznawany jest za inwestycję na dekady – przy odpowiedniej konserwacji jego trwałość szacuje się nawet na 30–40 lat. Co więcej, drewno to praktycznie nie wymaga dodatkowej impregnacji chemicznej. Regularne olejowanie służy głównie utrzymaniu naturalnego koloru – od ciemnobrązowego w przypadku ipe po złocistoczerwony w przypadku cumaru. Bez olejowania powierzchnia patynuje, przyjmując elegancki srebrzysty odcień.

Najważniejsze zalety ipe oraz cumaru to:

• ekstremalna odporność na czynniki zewnętrzne, w tym wodę morską i wilgoć,

• niewiarygodna twardość i trwałość,

• walory estetyczne – unikalne, głębokie odcienie drewna, które podnoszą prestiż każdej przestrzeni,

• bardzo niska podatność na odkształcenia i pęknięcia.

Wadą jest oczywiście cena – ipe i cumaru należą do najdroższych gatunków dostępnych na rynku, a ich montaż wymaga doświadczenia oraz specjalistycznych narzędzi. Cięcie i wiercenie w tak twardym materiale jest czasochłonne, a do mocowania konieczne są elementy ze stali nierdzewnej.

Więcej na stronie: taras drewniany.